​Waarom je gedreven blijft om Duo Lingo of Candy Crush te doen

Sommige spelletjes of apps begin je mee, maar laat je na een paar dagen al links liggen. Anderen doe je elke dag, alsof het een religie is. Helemaal als de klok bijna 12 uur slaat ‘s nachts, dan breekt het zweet je uit. “Mijn streak!” schreeuw je uit. Gauw start je Duo Lingo op, of een andere app waarbij elke dag terugkomen wordt beloond.

Streaks vinden we fijn

Het grappige is dat we niet eens per se die streak volhouden omdat we er punten of in-game-items voor krijgen: er zit blijkbaar iets in ons brein waardoor we graag die ‘incheckstempel’ zetten. We zagen dat bijvoorbeeld al bij Dr. Kawashima’s Braintraining op de Nintendo DS. Daar werd letterlijk een grote rode stempel op de dag geplaatst wanneer je je training had voltooid voor die dag. Wat doet dat toch met ons, waardoor we bij zoiets sufs wel denken: morgen weer, en bij andere dingen die niet zo’n simpel en soms nietszeggende animatie hebben niet?

Een onderzoek van de universiteit van Pennsylvania heeft geprobeerd om hier antwoord op te geven. Het gaat daarbij niet alleen om streaks in spelletjes, maar bijvoorbeeld ook naar de sportschool gaan, iets dat niet per se ‘geregistreerd’ wordt. Er werden twee onderzoeken verricht: twee groepen mensen speelden een spel, waarbij de ene groep hoorde dat een streak hadden (ze hadden de voorbije drie dagen gewonnen). De andere groep had geen streak, die had de afgelopen drie dagen gewonnen en verloren. We zullen het geen streakers noemen, maar de groep die wel een streak zou hebben, die konden veel meer motivatie opbrengen om door te spelen. Niet slechts qua potje spelen, maar ook qua moeilijkheid: ze hadden het er echt voor over.

image

Delen op:

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Je wordt doorgestuurd naar het volledige artikel